مترجم: بیژن نامجو

صفحه-1

روزي روزگاري در دهكده ي كوچك ، آسياباني بود كه الاغي داشت . سالها الاغ براي آسيابان كار كرده بود و بارهاي سنگين را از اينجا به آنجا  برده بود . ولي حالا  پير شده و نمي توانست بار بكشد .روزي از روزها آسيابان الاغ  را از خانه اش بيرون كرد و گفت : « برو هر جا كه دلت مي خواهد . من ديگر علف مفت به تو نمي دهم .» الاغ بيچاره تا شب اين طرف و ان طرف رفت . ديگر خسته و گرسنه شده بود  با خود گفت : « بايد از اينجا بروم و براي خودم چيزي پيدا كنم و بخورم »

الاغ از دهكده بيرون رفت . از آسيابان و آسيابش دور شد . كنار درخت پيري رسيد كه شاخه هايش شكسته بود و چند شاخه تازه از روي تنه اش جوانه  زده بود .كنار  درخت پر از علهاي سبز و تازه بود . الاغ گرسنه تا انجا كه شكمش جا داشت علف خورد و سير شد بعد با خود گفت : « زياد بد هم نشد .  حالا ديگر بار نمي برم  و منت آسيابان نمي كشم »و راه افتاد و رفت و رفت تا اينكه چشمش به سگي افتاد كه تنها و غمگين كنار جاده نشسته  بود . الاغ گفت : « سلام دوست من چرا تنها  نشسته اي ؟، چرا اين قدر غمگين و ناراحتي؟ »سگ اهي كشيد و گفت : « دست به دلم نگذار  كه خيلي ناراحتم !» الاغ پرسيد : «آخر براي چي ؟»

سگ گفت : «سالهاي سال براي صاحبم كار كردم . همراهش مي رفتم آن قدر اين طرف و ان طرف  مي دويدم كه خسته و  كوفته  به خانه بر مي گشتم . اما دیروز که ما به شكار رفته بوديم . گرگي سر راهمان را گرفت و من كه پير شده ام نتوانستم جلويش بايستم و با او بجنگم . صاحبم كه از گرگ ترسيده بود ، همه تقصيرها  را گردن من انداخت و امروز مرا از خانه اش بيرون كرد و گفت : « برو هر جا دلت مي خواهد . من با تو كاري ندارم .» من هم امدم بيرون . حالا نمي دانم كجا بروم  و چه خاكي  به سرم كنم .»الاغ گفت : « غصه نخور كه خدا بزرگ است و كسي را بي پناه نمي گذارد . بيا  دو تايي برويم ، جاي مناسبي  پيدا كنيم  و زندگي كنيم .»

داستانهای کودکانه