صدای فریاد پر هیجان کاترینا ارمیتا را از عالم خود بیرون راند. کله بزرگش را روی سرش جابه جا کرد و به صرف صدا برگشت

اواسط ما آوریل بود که آرمیتا و آقای راکفلر به همراه کاترینا برای مدتی به مزرعه زیبای پدری آقای راکفلر رفتند. حال پدربزرگ بهتر شده و این همان معجزه ای بود که دکتر

آرمیتا نگاه غم زده اش را از پنجره به بیرون دوخت و به تماشای قطره های ریز و زیبای باران ایستاد بی اختیار زمزمه کرد

شهیاد به دیوار تکیه داد تا از افتادنش جلوگیری کند با درماندگی به اقای مجد نگریست و گفت
- من طوریم نیست فقط بگید چرا؟

از نیمه شب گذشته بود که صدای ضربه های در اتاقش اهسته بلند شد
- بفرمائید مادر عزیزم
در باز شد و در فضای نیمه تاریک اتاق چهره مادر

خواب از چشمانش فرار می کرد و در سکوت شب همچنان فکر می کرد چگونه با پدربزرگش رابطه اش را برقرار کند
صبح اولین روز امدنش

شرایط انقدر با عجله فراهم شد که ارمیتا حتی نتوانست با دوستانش خداحافظی کند هیچ گاه فکر نمی کرد روزی برسد که دوباره ایران را ترک کند.

انگار در خواب و بیداری سیر می کرد دوباره خود را در منزلش یافت. خسته و بی رمق روی تخت افتاد و سعی کرد هر لحظه حضور ارمیتا را در عمق ذهنش بیابد هنوز سنگینی نگاه عجیب و پر حالتش هنگام پیاده شدن از ماشین برایش سوالی

باز هم بی جهت در ان مسیر اشنای قدیمی در حال حرکت بود با اشتیاقی وصف نشدنی جاده را می شکافت و پیش می رفت هنوز ان نیمه شب تاریک و حرکت در سینه این جاده خلوت که منتهی به منزل شهیاد می شد را به خوبی در حافظه داشت اما هر بار در نزدیکی ان بی

ذهنش همچنان درگیر ماجرای دیشب بود هنوز سه ساعت و نیم تا قرار با عسل وقت داشت . از بی خوابی دیشب چشمهایش به سوزش افتاده بود مطمئن نبود

شهياد كاملا نزديكشان شد و گفت:
- سلام شب تون بخير
آقاي فرهمند از جا برخاست و در حالي كه دستش را مي فشرد گفت :
- سلام شهياد جان احوال شما خانواده چطورن؟

با تماس جسم خنكي ديده از هم گشود خانم فرزام دستش را روي پيشاني پر حرارتش گذاشته بود و با مهرباني به او مي نگريست

دسته كيفش را محكم در ميان دستهايش فشرد و زمزمه كرد:
- مي دونستم نمي ياد

كلامش عصبي بود ارميتا مي دانست او هم سر در گم شده اما چيزي نداشت كه بگويد به طرفش برگشت شهياد در برابر نگاه غضب الودش تنها تبسم

با صداي كاپيتان كه ورود به خاك ايران را اطلاع مي داد تپش قلبش شدت گرفت هنوز برايش مشكل بود باور كند بي اختيار چشمهايش از اشك پر شد دلش مي خواست قبل از هر چيز به ديدن پدر و مادرش برود نفهميد چه موقع كارش در سالن فرودگاه به اتمام رسيد و در ماشين

چشمهاي پدربزرگ از ان چه شنيده بود گرد شده و رنگ صورتش لحظه به لحظه عوض مي شد ناگهان صداي فريادش ان چنان به هوا برخاست كه ارميتا و خانم راكفلر

ارميتا عزيزم مهمونا به خاطر تو اومدن امشب شب توئه خواهش مي كنم سريع تر بيا پايين
در به ارامي باز شد و خانم راكفلر به داخل امد ارميتا به طرفش چرخيد